ลูกน้องเป็นตัวป่วน

จากบทความก่อนหน้านี้ “หัวหน้าเป็นพิษ” ที่นำเสนอลักษณะไม่พึงประสงค์ของหัวหน้า นำไปสู่ความเป็นพิษในการทำงาน ส่งผลให้ทั้งผลงานและความสุขของคนร่วมทำงานด้วย โดยเฉพาะลูกน้องหรือผู้ใต้บังคับบัญชาลดน้อยถอยลง

โดยในบทความนั้นสรุปว่า ความเป็นพิษของหัวหน้าเกิดขึ้นจากลักษณะที่ไม่พึงประสงค์ 5 ประการ ดังนี้

ประการแรก หัวหน้าใช้ตนเองเป็นศูนย์กลาง ทั้งความเชื่อ ความคิด การพูด และการกระทำ ไม่คำนึงถึงผู้อื่น ใช้ความต้องการของตนเองเป็นใหญ่ ไม่รับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น

ประการที่สอง หัวหน้าไม่ซื่อสัตย์สุจริต ไม่ตรงไปตรงมา มีผลประโยชน์ทับซ้อน หรือแสวงหาประโยชน์ให้ตัวเอง

ประการต่อมา หัวหน้าไม่ยุติธรรม เลือกปฏิบัติ เลือกที่รักมักที่ชัง

ประการที่สี่ หัวหน้าแสดงออกและสื่อสารอย่างไม่สร้างสรรค์ ไม่ครบถ้วน ไม่ถูกต้อง ไม่ชัดเจน

ประการสุดท้าย หัวหน้าขาดภาวะผู้นำ ไม่ใส่ใจดูแลคน ไม่มีทักษะการบริหารงานและบริหารคน

ซึ่งจะเห็นได้ว่า ลักษณะดังกล่าวข้างต้น สามารถสร้างความเป็นพิษให้เกิดขึ้นในการทำงานร่วมกันได้อย่างมากมาย

สำหรับบทความนี้ ผู้เขียนขอนำเสนอมุมมองในอีกฝั่งหนึ่งของกลุ่มคนทำงาน นั่นคือ มุมมองที่พิจารณาถึงลักษณะของลูกน้องหรือผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไม่พึงประสงค์ เปรียบเสมือนตัวป่วนที่บั่นทอนคุณภาพและปริมาณของผลงาน และความสุขของคนร่วมทำงานด้วย โดยเฉพาะหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานที่ต้องทำงานใกล้ชิด

ท่านผู้อ่านน่าจะได้เคยเจอลูกน้องหรือคนในทีมงานเดียวกัน ที่มีลักษณะเป็นตัวป่วน คือ มีบุคลิกลักษณะ มีทัศนคติ หรือมีอุปนิสัยใจคอบางอย่าง รวมถึงความสามารถหรือรูปแบบในการทำงานที่ไม่ค่อยจะสร้างสรรค์ เป็นอุปสรรคต่อการทำงานร่วมกันของคนในทีม กันมาบ้างไม่มากก็น้อย

โดยผู้เขียนได้รวบรวมคำตอบจากโพสต์ข้อความขอความคิดเห็นจากเพื่อนใน Facebook รวมถึงจากคำถามและความคิดเห็นของนักศึกษาที่ผู้เขียนเคยสอน และผู้เข้าร่วมหลักสูตรฝึกอบรมสัมมนาที่ผู้เขียนเคยเป็นวิทยากรบรรยาย มานำเสนอสรุปเป็นประเด็นดังต่อไปนี้