ปิดงาน!!! ทางออกหรือทางตันของข้อพิพาทแรงงาน? กับบทสรุปในสถานการณ์ทองร้อนและโบนัส ระหว่างบริษัท ด. กับสหภาพแรงงาน (ตอนที่ 2/2)

ต่อเนื่องจากฉบับที่แล้ว (ตอนที่ 1/2) เกี่ยวกับกรณีที่บริษัท ด. (ตามข่าว) มีหนังสือลงวันที่ 4 ธันวาคม 2568 เรื่อง “แจ้งปิดงานงดจ้าง” ถึงสหภาพแรงงานฯ และพนักงานประนอมข้อพิพาทแรงงานจังหวัดชลบุรี อ้างถึง 

(1) ข้อเรียกร้อง บริษัท ด. ฉบับลงวันที่ 17 พฤศจิกายน 2568

(2) ข้อเรียกร้องสหภาพแรงงานฯ ฉบับลงวันที่ 15 กันยายน 2568

(3) หนังสือแจ้งข้อพิพาทแรงงาน ฉบับลงวันที่ 19 พฤศจิกายน 2568

เมื่อได้อ่านประกาศจากหนังสือของบริษัท ด. ดังกล่าวแล้ว พบข้อเท็จจริงว่าบริษัท ด. ได้แจ้งข้อเรียกร้องต่อสหภาพแรงงานฯ และมีการเจรจากันเอง แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ บริษัทเองได้แจ้งเป็นข้อพิพาทแรงงานต่อพนักงานประนอมข้อพิพาทแรงงาน โดยมีการเจรจาไกล่เกลี่ยเพื่อระงับข้อพิพาทแรงงานมาโดยตลอด และมีการเจรจาครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2568 แต่ไม่สามารถตกลงกันได้ทั้ง 2 ฉบับ บริษัทจึงขอยุติการเจรจาเมื่อเวลา 12.00 น. …รายละเอียดเต็มๆ อ่านได้ในฉบับเดือนมกราคม 2569  

มาที่ฉบับนี้ เป็นการอ้างอิงข้อกฎหมายและคำพิพากษาศาลฎีกา :

            ● โจทก์ฟ้องและมีคำขอให้จำเลยที่ 1 ชำระค่าจ้างและเบี้ยขยันนับแต่วันที่ 28 มกราคม 2527 เป็นต้นไป จนกว่าจำเลยที่ 1 และรับโจทก์ที่ 3 กลับเข้าทำงานตามปกติ ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า เมื่อเกิดข้อพิพาทแรงงานที่ตกลงกันไม่ได้แล้ว ลูกจ้างของจำเลยได้เฉื่อยงาน ทำลายเครื่องจักรเจือปนผลผลิต จำเลยจึงจำต้องปิดงาน แต่การปิดงานเฉพาะลูกจ้างที่ไม่ยอมทำข้อตกลงตามข้อเสนอใหม่ มิใช่เป็นการปิดงานเนื่องจากข้อพิพาทแรงงานที่ตกลงกันไม่ได้ และเป็นการกีดกันโจทก์กับพวก การปิดงานของจำเลยจึงไม่ชอบด้วยกฎหมาย พิพากษาให้จำเลยรับโจทก์กลับเข้าทำงานในตำแหน่งเดิมโดยได้รับค่าจ้างและรายได้เท่าเดิม แต่โจทก์ไม่สมควรได้รับค่าเสียหาย จำเลยอุทธรณ์ว่าการปิดงานดังกล่าวเป็นกรณีเนื่องจากข้อพิพาทแรงงานที่ตกลงกันไม่ได้ ปรากฏว่าเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2529 สหภาพแรงงานไทยบริจสโตนกับจำเลยได้ทำข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างอันเกิดจากการยื่นข้อเรียกร้องต่อกันตามมูลคดีนี้ และได้ทำการจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2529 กับจำเลยได้รับลูกจ้างทั้งหมดที่ถูกปิดงาน รวมทั้งโจทก์กลับเข้าทำงานแล้วเช่นนี้ กรณีนี้จึง