ศาสตร์ของผู้นำที่ไม่นำ ปรัชญาเต๋าที่โลกธุรกิจหันมาเรียนรู้

สวัสดีครับทุกท่าน บทความตอนที่แล้วเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับกรอบความคิดเพื่อความอยู่รอด สำหรับในตอนนี้มาเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับวิถีที่เข้าถึงแก่นแท้ของชีวิต และศิลปะการปกครองของผู้นำกัน 

ณ สนามกีฬาของบริษัท วันนี้เป็นการแข่งขันกีฬาสี ขณะที่พนักงานทุกคนกำลังสนุกสนาน บ้างก็ตะโกนเชียร์เสียงดัง บ้างแข่งขันกันแบบเอาเป็นเอาตายเหมือนชิงเหรียญทองโอลิมปิก แต่ถวัลย์ ผู้จัดการฝ่ายซ่อมบำรุง กลับนั่งเงียบข้างสนามเพียงลำพัง 

พรชัย ผู้จัดการฝ่ายผลิต ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของถวัลย์เดินเข้าไปทักทาย ตบไหล่เบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เป็นไรเพื่อน ทำไมไม่ไปเชียร์ลูกน้องของเอ็งล่ะ ตอนนี้กำลังแข่งฟุตบอลกันอยู่เลย”

“เฮ่อ!” ถวัลย์ถอนหายใจ แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เซ็งว่ะ” จากนั้นก็ยกน้ำขึ้นมาดื่มแล้วมองไปในสนาม 

“เอ็งจะมาเซ็งทำไมวะ มีปัญหาอะไรก็ทิ้งไว้ในปีนี้ ปีหน้าค่อยเริ่มต้นกันใหม่” พรชัยตอบกลับไปด้วยความเป็นห่วง 

“เฮ่อ!” ถวัลย์ถอนหายใจอีกครั้งแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเหมือนคนหมดแรงว่า “ถ้ามันง่ายอย่างที่เอ็งพูด ก็คงจะดีสิวะ” 

พรชัยสังเกตสีหน้าท่าทางของถวัลย์ ก็เดาออกว่าต้องเป็นเรื่องที่หนักหนาแน่ๆ เขาจึงถามกลับไปว่า “เรื่องประเมินผลงานลูกน้องใช่ไหม?” 

ถวัลย์ทำท่าตกใจ รีบหันไปหาพรชัยแล้วพูดเสียงดังว่า “เอ็งรู้ได้ไง” 

พรชัยยิ้ม จากนั้นก็ตอบกลับไปว่า “ไม่เห็นจะยาก ปลายปีอย่างนี้มีเรื่องเดียวที่ทำให้หัวหน้าปวดหัวก็คือ เรื่องการประเมินผลงานประจำปี ข้าขอเดานะ ลูกน้องเอ็งไม่พอใจเกรดที่ได้ใช่ไหม?” 

ถวัลย์ส่ายหน้าแล้วตอบกลับไปว่า “เอ็งเดาผิด ลูกน้องข้าไม่ได้ไม่พอใจเกรดที่ข้าให้ไป เขาบอกว่าเรื่องเกรดกับเรื่องเปอร์เซ็นต์ขึ้นเงินเดือนนั้นเรื่องเล็ก แต่เรื่องสไตล์การบริหารงานของข้านี่สิ เรื่องใหญ่” 

ด้วยความสงสัย พรชัยจึงถามกลับไปว่า “เอ็งช่วยขยายความเรื่องใหญ่ที่กวนใจของเอ็งให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม?”

“เฮ่อ!” ถวัลย์ถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ก็ดีเหมือนกัน เอ็งช่วยฟังข้าระบายหน่อยนะ และถ้าจะให้ดีช่วยข้าหาทางออกด้วยล่ะ ตอนนี้ข้าปวดหัวจี๊ดๆ เลย เรื่องมันมีอยู่ว่า เมื่อวานตอนเย็นผู้จัดการโรงงานเรียกข้าไปคุยเรื่องประเมินผลการปฏิบัติงาน ปรากฏว่าผลการประเมินจากลูกน้องของข้าส่วนใหญ่บอกว่าข้าเป็นหัวหน้าเผด็จการ ไม่ให้โอกาสลูกน้องได้คิด ไม่ให้คำแนะนำหรือปฏิเสธที่จะตอบคำถามที่พวกเขาถาม และข้ามักจะบังคับให้ทำงานล่วงเวลาอีกด้วย ข้าล่ะเซ็งจริงๆ ผู้จัดการโรงงานก็บอกว่าปีหน้าเปิดงานมาจะให้ข้าไปรายงานว่าจะปรับปรุงเรื่องนี้อย่างไร ข้าล่ะปวดหัว เฮ่อ” พูดจบถวัลย์ก็ถอนหายใจอีกครั้ง” 

พรชัยได้ฟังคำปรับทุกข์ของเพื่อนก็สงสาร และอยากจะช่วยเหลือให้เพื่อนพ้นทุกข์ จึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบกลับไปว่า