การเกษียณอายุ และการจ้างงานหลังเกษียณอายุ

เมื่อกล่าวถึงการเกษียณอายุ อาจเป็นจุดหมายปลายทางของคนทำงาน ส่วนใหญ่เลือกที่จะทำงานจนกระทั่งถึงวัยเกษียณอายุ แต่ปัจจุบันแนวคิดในการทำงานนั้นเปลี่ยนแปลงไป อาจเป็นเพราะปัญหาค่าครองชีพ ความต้องการหารายได้ การขาดแคลนแรงงานและทักษะเฉพาะด้าน ทำให้องค์กรขาดแคลนแรงงานรุ่นใหม่ จึงมีการจ้างพนักงานเดิมต่อ หรือจ้างวัยเกษียณที่มีความเชี่ยวชาญ มีทักษะ ประสบการณ์ จ้างคนที่มีอายุยืนยาวและสุขภาพดีขึ้น หลายองค์กรจึงมีแนวโน้มที่จะจ้างงานหลังเกษียณอายุเพิ่มขึ้น ดังนั้น การเกษียณอายุ นายจ้างมักจะกำหนดไว้ในข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ระเบียบของนายจ้าง หรือตามที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน ซึ่งในทางกฎหมายแรงงาน การเกษียณอายุตามที่นายจ้างกำหนดไว้ หรือตามที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน ถือเป็นการเลิกจ้างตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 

                    มาตรา 118 (วรรคสอง) 

                 “การเลิกจ้างตามมาตรานี้ หมายความว่า การกระทำใดที่นายจ้างไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจ้างหรือเหตุอื่นใด และหมายความรวมถึงกรณีที่ลูกจ้างไม่ได้ทำงาน และไม่ได้รับค่าจ้างเพราะเหตุที่นายจ้างไม่สามารถดำเนินกิจการต่อไป” 

                  มาตรา 118/1 

                    “การเกษียณอายุตามที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน หรือตามที่นายจ้างกำหนดไว้ ให้ถือว่าเป็นการเลิกจ้างตามมาตรา 118 วรรคสอง

                    ในกรณีที่มิได้มีการตกลงหรือกำหนดการเกษียณอายุไว้ หรือมีการตกลงหรือกำหนดการเกษียณอายุไว้เกินกว่า 60 ปี ให้ลูกจ้างที่มีอายุครบ 60 ปีขึ้นไป มีสิทธิแสดงเจตนาเกษียณอายุได้โดยให้แสดงเจตนาต่อนายจ้าง และให้มีผลเมื่อครบ 30 วัน นับแต่วันแสดงเจตนา และให้นายจ้างจ่ายค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างที่เกษียณอายุนั้น ตามมาตรา 118 วรรคหนึ่ง”

                    จากบทบัญญัติตามมาตรา 118/1 ข้างต้น กำหนดเรื่องการเกษียณอายุไว้ 2 กรณี กรณีแรก การเกษียณอายุตามที่นายจ้างและลูกจ้างตกลงกัน หรือตามที่นายจ้างกำหนดไว้ โดยอาจกำหนดไว้ในสัญญาจ้าง หรือข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้าง หรือระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ก็สามารถทำได้ ซึ่งเมื่อได้ตกลงกัน หรือกำหนดเงื่อนไขการเกษียณอายุไว้อย่างไรแล้ว ก็ย่อมมีผลผูกพันให้ทั้งฝ่ายนายจ้างและลูกจ้างถือปฏิบัติตามเงื่อนไขหรือข้อตกลงนั้น เมื่อลูกจ้างมีอายุครบตามเงื่อนไขหรือข้อตกลงดังกล่าว ให้ถือเป็นการเลิกจ้างตามมาตรา 118/1 นายจ้างย่อมมีหน้าที่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายให้แก่ลูกจ้างที่เกษียณอายุนั้น

              โดยส่วนใหญ่แล้ว