คลายปมปัญหาแรงงาน
เงินอะไรที่ไม่ใช่ค่าจ้าง แต่เป็นค่าโง่ที่ต้องจ่าย เมื่อ… นายจ้างไม่ยอมบอกกล่าวกันล่วงหน้า (ตอนที่ 1)
กฤษฎ์ อุทัยรัตน์
เป็นอีกมาตราหนึ่งที่นักกฎหมาย ฝ่ายบุคคล มีอาการสับสนอลหม่าน คลุมเครืออยู่ไม่ใช่น้อย ทั้งๆ ที่พอคำนวณยอดออกมาสุทธิแล้ว ทำไมมันกลับตรงกันไปได้ จึงเป็นหัวข้อที่อาจารย์จะนำมาสนทนากัน คือ พคร. หรือพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 17/1 ที่บัญญัติว่า “ในกรณีที่นายจ้างบอกเลิกสัญญาจ้างโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าให้ลูกจ้างทราบ ตามมาตรา 17 วรรคสอง ให้นายจ้างจ่ายเงินให้แก่ลูกจ้างเป็นจำนวนเท่ากับค่าจ้างที่ลูกจ้างควรจะได้รับ นับแต่วันที่ให้ลูกจ้างออกจากงานจนถึงวันที่การเลิกสัญญาจ้างมีผลตามมาตรา 17 วรรคสอง โดยให้จ่ายในวันที่ให้ลูกจ้างออกจากงาน” มีที่มาจากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 7) พ.ศ. 2562 [ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136/ตอนที่ 43 ก/หน้า 21/5 เมษายน 2562] มาตรา 5 ให้เพิ่มความต่อไปนี้เป็นมาตรา 17/1 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541
พอไปอ่านหมายเหตุระบุเหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับดังกล่าว ทำให้งงไปใหญ่ เพราะเขาบอกเหตุผลที่แก้ไขเพิ่มเติมในมาตราอื่นๆ มีมากมายก่ายกองว่าเพราะอะไร อย่างไรสั้นๆ ได้ครบ แต่มาตราที่งอกขึ้นมา คือ 17/1 กลับไม่ใส่เหตุผลอะไรลงไปทั้งสิ้น ถือว่าเป็นเรื่องตลกมากของทีมผู้ร่างกฎหมาย เราลองอ่านดู
“…คือ เนื่องจากพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ใช้บังคับมาเป็นเวลานาน ทำให้บทบัญญัติบางประการไม่เหมาะสมกับสภาพการณ์ปัจจุบัน และไม่เอื้อประโยชน์ต่อการดำเนินการเพื่อให้ความคุ้มครองลูกจ้าง สมควรแก้ไขเพิ่มเติมโดยกำหนดให้การเปลี่ยนแปลงตัวนายจ้างต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง กำหนดให้ลูกจ้างมีสิทธิลาเพื่อกิจธุระอันจำเป็นปีหนึ่งไม่น้อยกว่า 3 วันทำงาน กำหนดให้ลูกจ้างซึ่งเป็นหญิงมีครรภ์สามารถลาเพื่อตรวจครรภ์ก่อนคลอดบุตรได้ โดยให้ถือเป็นวันลาเพื่อคลอดบุตร เพิ่มอัตราค่าชดเชยให้แก่ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบ 20 ปีขึ้นไป กำหนดให้การย้ายสถานประกอบกิจการ ให้รวมทั้งการย้ายสถานประกอบกิจการไปตั้ง ณ สถานที่ใหม่ หรือสถานที่อื่นของนายจ้าง และแก้ไขให้นายจ้างกำหนดค่าจ้าง ค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด และค่าล่วงเวลาในวันหยุด ในอัตราเท่ากันทั้งลูกจ้างชายและหญิง ในงานที่มีค่าเท่าเทียมกันเพื่อให้เป็นไปตามมาตรฐานสากล จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้” แต่ในเรื่องของการบอกเลิกสัญญาโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าให้ลูกจ้างรู้ กลับไม่บอกเหตุผลว่าทำไมถึงเพิ่มมาตรานี้ขึ้นมา มันแปลกดี! อาจารย์ค้นหาเจตนารมณ์ของมันมาทำความเข้าใจกันครับ
บทบัญญัติของมาตรานี้ เขียนเอาไว้เพื่อ
บริหารคนอย่างมืออาชีพ ปลดล็อกทุกข้อสงสัยด้าน HR
สมัครสมาชิก HR Society Magazine
เพื่อเข้าถึงคลังความรู้การบริหารทรัพยากรบุคคลแบบรอบด้าน อัปเดตกฎหมายแรงงานและประกันสังคมทันทุกเทรนด์ ส่งตรงบทความจากผู้เชี่ยวชาญกว่า 20 ท่านทุกเดือน พร้อมสิทธิประโยชน์สำหรับสมาชิกมากมาย
- ✓รับ วารสารส่งตรงถึงมือ ปีละ 12 ฉบับ* (กรณีสมัครสมาชิกแบบรับเล่ม)
- ✓รับสิทธิ์ เข้าใช้งานระบบ e-Magazine สืบค้นบทความและอ่านวารสารแบบ E-Magazine ย้อนหลัง 5 ปี
- ✓รับฟรี หนังสือกฎหมายแรงงาน ปีละ 1 เล่ม (มูลค่า 350 บาท)
- ✓รับสิทธิ์ เข้าสัมมนาพิเศษ (อัปเดตเรื่องกฎหมายแรงงาน/การบริหารคน) ฟรี ปีละ 2 ที่นั่ง มูลค่า 1,800 บาท
- ✓รับส่วนลด การอบรมสัมมนา สูงสุด 2,000 บาท/หลักสูตร (ไม่จำกัดจำนวนและใช้ได้ทั้งองค์กร) ดูหลักสูตรได้ที่ www.dst.co.th
- ✓รับส่วนลด เมื่อซื้อหนังสือธรรมนิติ ดูหนังสือได้ที่ www.dharmnitibook.com
- ✓รับส่วนลด ในการลงประกาศหนังสือพิมพ์ข่าวผู้ถือหุ้น ที่ www.thaicorporatenews.com
- ✓รับสิทธิ์ ร่วมลุ้นรางวัลจากกิจกรรม Member Privilege
