รายจ่ายเพื่อการลงทุน หรือค่าซ่อมแซม (ตอนที่ 4)

บทความฉบับที่ผ่านมา ผู้เขียนได้นำเสนอกรณีศึกษารายจ่ายเพื่อการลงทุนซึ่งจะไม่สามารถนำไปคำนวณหักเป็นรายจ่ายได้ แต่อาจหักเป็นค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาทรัพย์สินตามพระราชกฤษฎีกาฯ ฉบับที่ 145 พ.ศ. 2527 และตามมาตรา 65 ตรี (5) ได้ ทั้งนี้ เพื่อความระมัดระวัง เพราะหากตีความผิดพลาดอาจทำให้การชำระภาษีผิดเป็นเหตุให้มีเบี้ยปรับ เงินเพิ่มได้

บทความฉบับนี้จึงจะนำกรณีศึกษาเรื่องรายจ่ายเพื่อการลงทุนในประเด็นที่น่าสนใจมาเสนอเพิ่มเติม เพื่อใช้พิจารณาบริหารจัดการลดความเสี่ยงด้านภาษี

ทั้งนี้ ในตอนก่อนหน้านี้ได้นำกรณีศึกษาในประเด็น

1. รายจ่ายเพื่อการลงทุนบนพื้นที่ที่ไม่ใช่ของบริษัท

2. รายจ่ายเพื่อการลงทุนกรณีการซื้อหุ้นทุน

3. รายจ่ายเพื่อการลงทุนสร้างอาคารบนพื้นที่เช่า กรณียกอาคารให้และกรณีไม่ยกอาคารให้ผู้ให้เช่า

ในแต่ละกรณีจะมีข้อคิดและข้อควรระมัดระวังในการพิจารณาว่า จะเป็นรายจ่ายต้องห้ามหรือไม่ หรือหักเป็นรายจ่ายได้ทั้งจำนวน หรือหักเป็นค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาตามพระราชกฤษฎีกาฯ ฉบับที่ 145 พ.ศ. 2527

บทความฉบับนี้จะนำกรณีศึกษารายจ่ายลงทุนที่เกิดจากเงินกู้มาเพื่อลงทุนให้ได้มาในทรัพย์สินใด ๆ มาศึกษาและพิจารณา

กรณีศึกษา (ต่อ)

รายจ่ายลงทุนที่เกิดจากเงินกู้มาเพื่อลงทุนให้ได้มาในทรัพย์สินใด ๆ

ประเด็น

การลงทุนในทรัพย์สินไม่ว่าจะเป็นที่ดิน อาคาร หรือโรงงานโดยการใช้เงินกู้ยืม ซึ่งจะมีรายจ่ายหลัก ๆ คือ 

1. ดอกเบี้ยจ่ายจากเงินกู้ยืม หรือ

2. กำไรขาดทุนจากอัตราแลกเปลี่ยนจากเงินกู้ยืมที่เป็นเงินตราต่างประเทศ 

ทั้ง 2 กรณีนี้มีประเด็นของการรับรู้รายได้และรายจ่ายทางภาษีอย่างไร พิจารณาตามแนวทางดังนี้

กรณีศึกษาที่ 1 : อ้างอิงแนวหนังสือตอบข้อหารือกรมสรรพากรที่ กค 0702/9196 ลงวันที่ 5 พฤศจิกายน 2552 (ค้นหาจาก Https://Www.Rd.Go.Th) มีประเด็นสาระสำคัญโดยย่อดังนี้

ประเด็นหารือโดยสรุป : บริษัทกู้ยืมเงินในประเทศมาเพื่อซื้อที่ดินมาแบ่งขายหรือให้เช่า ต่อมาได้กู้ยืมเงินจากต่างประเทศมาเพื่อชำระหนี้เงินกู้ในประเทศ บริษัทมีรายจ่ายดอกเบี้ยจ่ายและมียอดเจ้าหนี้เงินกู้ยืมต่างประเทศคงเหลือ ณ วันสิ้นปี

แนววินิจฉัย : 

1. กู้ยืมเงินจากต่างประเทศมาเพื่อชำระหนี้เงินกู้ในประเทศ แม้มิใช่การกู้เงินจากต่างประเทศมาเพื่อซื้อที่ดินโดยตรง แต่เมื่อบริษัทฯ นำเงินกู้ในประเทศไปใช้ซื้อที่ดินเพื่อขายและให้เช่า หนี้เงินกู้และดอกเบี้ยที่เกิดจากการกู้ยืมเงินจากต่างประเทศจึงเกี่ยวเนื่องโดยตรงกับหนี้เงินกู้ในประเทศ ถือเป็นรายจ่ายอันมีลักษณะอันเป็นการลงทุนตามมาตรา 65 ตรี (5) แห่งประมวลรัษฎากร จึงมีแนวทางปฏิบัติดังต่อไปนี้

1.1 ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมที่เกิดขึ้นก่อนวันที่ทรัพย์สินนั้นอยู่ในสภาพพร้อมใช้ ให้ถือเป็นต้นทุนของทรัพย์สินหรือรายจ่ายอันมีลักษณะเป็นการลงทุน

1.2 ดอกเบี้ยเงินกู้ยืมที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ทรัพย์สินนั้นอยู่ในสภาพพร้อมใช้ บริษัทฯ หักเป็นรายจ่ายในการคำนวณกำไรสุทธิเพื่อเสียภาษีเงินได้นิติบุคคล

2. เงินกู้จากต่างประเทศเป็นหนี้สินซึ่งมีค่าหรือราคาเป็นเงินตราต่างประเทศที่เหลืออยู่ในวันสุดท้ายของรอบระยะเวลาบัญชี ให้คำนวณค่าหรือราคาของหนี้สินเป็นเงินตราไทยตามอัตราถัวเฉลี่ยที่ธนาคารพาณิชย์ขายซึ่งธนาคารแห่งประเทศไทยได้คำนวณไว้ ทั้งนี้ ตามมาตรา 65 ทวิ (5)