เอกสารภาษีอากร

ตอนนี้จะขึ้นเนื้อหาใหม่ของภาษีที่เกี่ยวข้องสำหรับเจ้าของธุรกิจ คือ “ภาษีหัก ณ ที่จ่าย” ซึ่งถ้าจะอธิบายง่าย ๆ ภาษีหัก ณ ที่จ่าย คือ ภาษีเงินได้ที่ผู้จ่ายเงินมีหน้าที่หักไว้ล่วงหน้าจากเงินที่ต้องจ่ายให้ผู้รับ แล้วนำส่งให้กรมสรรพากรแทนผู้รับเงินตามที่กฎหมายกำหนด หรือจะสรุปให้ง่ายขึ้นก็คือ “ผู้จ่ายเงิน = คนหักภาษี” “ผู้รับเงิน = คนถูกหักภาษี” โดยหลักการสำคัญพื้นฐานภาษีหัก ณ ที่จ่าย เป็นการเก็บภาษีล่วงหน้า ไม่ใช่ภาษีขั้นสุดท้าย โดยผู้รับเงินสามารถนำภาษีที่ถูกหักไปเครดิตหรือขอคืนตอนยื่นแบบภาษีประจำปีซึ่งใช้กับทั้งบุคคลธรรมดาและนิติบุคคล ที่สำคัญภาษีหัก ณ ที่จ่าย ไม่ใช่เพียงการคำนวณตัวเลข แต่เป็นหน้าที่ตามกฎหมาย ซึ่งหากไม่ปฏิบัติหรือปฏิบัติไม่ถูกต้องก็อาจจะก่อให้เกิดความเสี่ยงด้านภาษี ต้องเสียเบี้ยปรับและเงินเพิ่มในอนาคต ดังนั้นเราจะมาร้อยเรียงประเด็นที่สำคัญเพื่อเจ้าของธุรกิจได้มีความเข้าใจ ระมัดระวังได้ดียิ่งขึ้น

ผู้ประกอบการที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่ม ไม่ว่าจะประกอบธุรกิจขายสินค้า ให้บริการ หรือนำเข้าที่มีรายรับตั้งแต่ 1,800,000 บาทต่อปีขึ้นไป ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเมื่อจุดความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มเกิดขึ้น ผู้ประกอบการจดทะเบียนมีหน้าที่เรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มจากผู้ซื้อหรือผู้รับบริการ และต้องออกใบกำกับภาษีเมื่อจุดความรับผิดเกิดขึ้น การคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มจากการขายสินค้าหรือให้บริการจะคำนวณจาก “มูลค่าฐานภาษี”

การพัฒนาการทางเทคโนโลยีใหม่ ๆ เกิดขึ้นมาโดยตลอด ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีได้เปลี่ยนแปลงโครงสร้างกระบวนการบัญชี และในโลกดิจิทัลที่เปลี่ยนแปลง ไม่เพียงเปลี่ยนวิธีการสื่อสารและการดำเนินธุรกิจเท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรมการเงินและการบัญชีไปด้วย การเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีได้นำมาซึ่งความก้าวหน้าส่งผลทำให้งานบัญชีมีประสิทธิภาพ แม่นยำ และเข้าถึงได้ง่ายกว่าที่เคยเป็นมา

มาตรการภาษีเพื่อสนับสนุนการจัดอบรมสัมมนาในประเทศ - พระราชกฤษฎีกาออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร (ฉบับที่ 801) พ.ศ. 2568 - ประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีเงินได้ (ฉบับที่ 467) เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไข การยกเว้นภาษีเงินได้ของบริษัทหรือห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล สำหรับเงินได้ที่ได้จ่ายไปในการจัดอบรมสัมมนาภายในประเทศ ลงวันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569

ภาษีมูลค่าเพิ่ม กรณีการนำเข้าสินค้าเพื่อใช้ผลิตอาหารสัตว์ Q ปัญหา บริษัท ก. นำเข้าสินค้าจำนวน 2 รายการ ดังต่อไปนี้ 1. โคลสไทด์โปร (ClostidePro) ใช้เป็นสารเสริมชีวนะในอาหารสัตว์ ยับยั้งแบคทีเรียก่อโรค ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน ลดการเกิดโรค ส่งเสริมการเจริญเติบโต ทำให้อัตราการแลกเปลี่ยนเนื้อต่ออาหารดีขึ้น น้ำหนักดีขึ้น โดยผลิตภัณฑ์ดังกล่าวได้ขึ้นทะเบียนอาหารสัตว์ควบคุมเฉพาะ ประเภทวัตถุที่ผสมแล้ว ชนิดสารผสมล่วงหน้า (พรีมิกซ์) กับกรมปศุสัตว์ตามพระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหารสัตว์ พ.ศ. 2558 และได้รับอนุญาตให้นำเข้าอาหารสัตว์ 2. ไกลซีน (Glycine) ใช้เป็นวัตถุดิบเพื่อผสมในการผลิตอาหารสัตว์ เพื่อช่วยส่งเสริมการเจริญเติบโต สร้างโปรตีนและกล้ามเนื้อ อีกทั้งช่วยในการฟื้นฟูเนื้อเยื่อ เสริมสร้างภูมิคุ้มกันและลดความเครียดในสัตว์ ช่วยล้างพิษและส่งเสริมสุขภาพตับ ซึ่งไม่ต้องขึ้นทะเบียนอาหารสัตว์ตามพระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหารสัตว์ฯ แต่ต้องขออนุญาตนำเข้าจากกรมปศุสัตว์ โดยบริษัท ก. ได้รับอนุญาตให้นำเข้าผลิตภัณฑ์อาหารสัตว์จากกรมปศุสัตว์แล้ว

ตอนที่แล้วได้นำเสนอความหมาย รูปแบบ ลักษณะ และสิทธิประโยชน์ของกิจการร่วมค้า (Joint Venture) ไว้ในหัวข้อที่ 1 - 4 แล้ว ส่วนฉบับนี้จะขอนำเสนอหัวข้อที่ 5 การใช้สิทธิประโยชน์จากการโอนกิจการบางส่วน (Partial Business Transfer หรือ PBT) เพื่อวิเคราะห์บทสรุปการร่วมทุน

ในโลกปัจจุบันที่ขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรมและเทคโนโลยี การพัฒนาการศึกษาและวิจัยของประเทศไทยถือเป็นหัวใจสำคัญในการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันในระดับสากล สถาบันการศึกษาจำเป็นต้องปรับตัวและเพิ่มพูนศักยภาพการเรียนรู้ให้เท่าทันต่อการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็ว การเข้าถึงวัสดุและอุปกรณ์ที่ทันสมัยจึงไม่ใช่เพียงแค่การจัดหาเครื่องมือ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการวางรากฐานทางปัญญาและยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน

การตราพระราชบัญญัติภาษีสรรพสามิต พ.ศ. 2560 ถือเป็นหมุดหมายสำคัญของการปฏิรูปโครงสร้างกฎหมายภาษีอากรของประเทศไทย โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อบูรณาการกฎหมายภาษีสรรพสามิตหลายฉบับให้สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป อย่างไรก็ตาม บทบัญญัติในมาตรา 164 ที่บัญญัติให้ “การผลิตบุหรี่ซิกาแร็ตเป็นกิจการผูกขาดของรัฐ” ได้ก่อให้เกิดข้อถกเถียงทางนิติศาสตร์อย่างกว้างขวางเกี่ยวกับความชอบด้วยรัฐธรรมนูญ โดยเฉพาะประเด็นการจำกัดเสรีภาพในการประกอบอาชีพตามมาตรา 40 และหลักการที่รัฐพึงหลีกเลี่ยงการประกอบกิจการแข่งกับเอกชนตามมาตรา 75 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (รัฐธรรมนูญฯ 2560) บทความครั้งนี้จึงมุ่งวิเคราะห์ดุลยภาพระหว่างอำนาจรัฐในการควบคุมสินค้าที่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพและสาธารณสุขตามพันธกรณีระหว่างประเทศกับการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพในระบบเศรษฐกิจแบบเสรีนิยมที่มุ่งเน้นการแข่งขันที่เป็นธรรม โดยพิจารณาผ่านคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญที่ 9/2562 เพื่อสำรวจขอบเขตอำนาจของกฎหมายภาษีในฐานะเครื่องมือทางนโยบายและการกำกับดูแลกิจการผูกขาดในปัจจุบัน

หลายท่านเข้าใจว่า บุคคลซึ่งมีเงินได้พึงประเมินถึงเกณฑ์กฎหมายกำหนด มีหน้าที่ยื่นแบบแสดงรายการและจ่ายภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ถ้ามี เท่านั้น แต่ความจริง บุคคลอาจต้องอยู่ในข่ายต้องจ่ายภาษีไม่เฉพาะแต่ภาษีเงินได้เท่านั้น ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับว่าบุคคลดังกล่าวทำมาหาได้ในลักษณะใด ทั้งนี้ ในทางทฤษฎีภาษีสามารถแบ่งภาษีออกได้ 2 ลักษณะ ได้แก่ 1. ภาษีทางตรง 2. ภาษีทางอ้อม ซึ่งทั้ง 2 ภาษีมีความแตกต่างกัน กล่าวโดยสรุปดังนี้ ภาษีทางตรง คือ ภาษีซึ่งรัฐจัดเก็บจากบุคคลหรือนิติบุคคลโดยตรง ไม่สามารถปฏิเสธหรือผลักภาระให้บุคคลอื่นได้ โดยทั่วไป บุคคลหรือนิติบุคคลซึ่งมีหน้าที่จ่ายภาษีทางตรง มีหน้าที่ต้องยื่นแบบและจ่ายภาษีเป็นรายปีภาษี เช่น ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ภาษีเงินได้นิติบุคคล ภาษีป้าย ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง เป็นต้น

คำว่า “ภาษีมูลค่าเพิ่ม” เป็นคำที่มาจากภาษาอังกฤษว่า Value Added Tax (VAT) โดยมุ่งจัดเก็บภาษีจากมูลค่าส่วนเพิ่มของสินค้าหรือบริการที่ผู้ประกอบการได้ขายหรือให้บริการในราชอาณาจักร และการนำเข้าสินค้าจากต่างประเทศ ซึ่งในบางประเทศ เช่น แคนาดา ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ สิงคโปร์ เป็นต้น ใช้คำว่า ภาษีสินค้าหรือบริการ หรือ Goods and Service Tax (GST) หรือในประเทศญี่ปุ่นใช้คำว่า Consumption Tax หรือภาษีการบริโภค แทน

การได้รับเงินก้อนใหญ่ในช่วงต้นปีอย่าง “โบนัส (Bonus)” หรือ “แต๊ะเอีย (Ang Pao)” ถือเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สิ่งที่มักตามมาคือคำถามยอดฮิตว่า เงินก้อนนี้ต้องเสียภาษีเท่าไหร่ ? และทำไมถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย สูงกว่าที่คิด ? ในมุมของพนักงาน เงินก้อนนี้คือรายได้ที่ต้องนำไปรวมคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา ขณะที่ในมุมของฝ่าย HR และนายจ้าง การคำนวณและหักภาษี ณ ที่จ่าย ต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ของกรมสรรพากร เพื่อให้ถูกต้อง ครบถ้วน และลดความเสี่ยงด้านภาษีขององค์กร ความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนมักเกิดจากการแยกมองเฉพาะ “ยอดโบนัส” โดยไม่เห็นภาพรวมทั้งปี ทั้งที่ในทางภาษี เงินได้ก้อนนี้ถูกนำไปรวมกับเงินเดือนและรายได้อื่นแล้วคำนวณตามอัตราภาษีก้าวหน้า จึงทำให้ยอดภาษีที่ถูกหักดูสูงกว่าความรู้สึก

บทความฉบับที่ผ่านมา ผู้เขียนได้นำเสนอกรณีศึกษารายจ่ายเพื่อการลงทุนซึ่งจะไม่สามารถนำไปคำนวณหักเป็นรายจ่ายได้ แต่อาจหักเป็นค่าสึกหรอและค่าเสื่อมราคาทรัพย์สินตามพระราชกฤษฎีกาฯ ฉบับที่ 145 พ.ศ. 2527 และตามมาตรา 65 ตรี (5) ได้ ทั้งนี้ เพื่อความระมัดระวัง เพราะหากตีความผิดพลาดอาจทำให้การชำระภาษีผิดเป็นเหตุให้มีเบี้ยปรับ เงินเพิ่มได้ บทความฉบับนี้จึงจะนำกรณีศึกษาเรื่องรายจ่ายเพื่อการลงทุนในประเด็นที่น่าสนใจมาเสนอเพิ่มเติม เพื่อใช้พิจารณาบริหารจัดการลดความเสี่ยงด้านภาษี

บทความในตอนนี้ ผู้เขียนนำเสนอเรื่องการจัดเก็บค่าธรรมเนียมจราจรติดขัดในประเทศสิงคโปร์ ซึ่งยังคงเป็นการสรุปและต่อยอดมาจากวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาโท เรื่อง “มาตรการภาษีและค่าธรรมเนียมเพื่อบรรเทาปัญหาจราจรในกรุงเทพมหานคร” ในปี พ.ศ.2560 และเป็นเรื่องต่อเนื่องจากบทความก่อนหน้าที่ว่าด้วยการจัดเก็บภาษีจราจรติดขัดในกรุงสตอกโฮล์ม

ในฉบับที่แล้วผู้เขียนได้หยิบยกคำอธิบายของต้นร่างสัญญาว่าด้วยการเว้นการเก็บภาษีซ้อนขององค์การเพื่อความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (OECD Model Tax Convention : OECD Model) ที่ได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมในส่วนของการอธิบายการพิจารณาสถานประกอบการถาวร กรณีลูกจ้างหรือบุคลากรทำงานจากบ้านในต่างประเทศ (Cross-border Remote Work) มาเล่าสู่กันฟังไปแล้ว คำถามที่สำคัญต่อมาคือ แล้วประเทศต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นประเทศที่เป็นสมาชิกของ OECD หรือไม่ เห็นด้วยกับคำอธิบายดังกล่าวหรือไม่ นอกเหนือจากการพูดคุยกันอย่างไม่เป็นทางการถึงข้อจำกัดและความเห็นต่างต่อคำอธิบายดังกล่าวแล้ว หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรที่สามารถอ้างอิงถึงท่าทีของประเทศต่าง ๆ ต่อคำอธิบายที่ถูกเพิ่มเติมขึ้นมานั้นอาจพบเจอได้ในส่วนของ

การส่งออกสินค้าในมุมที่เกี่ยวกับการจัดเก็บภาษี สรรพากรจะจัดเก็บภาษีอยู่ด้วยกัน 2 ส่วน คือ 1. ภาษีเงินได้นิติบุคคล และ 2. ภาษีมูลค่าเพิ่ม 1. ภาษีเงินได้นิติบุคคล การส่งออกสินค้าก่อให้เกิดรายได้หรือไม่ และเป็นรายได้ที่ต้องนำมารวมคำนวณกำไรสุทธิหรือไม่นั้น ให้พิจารณาจากข้อเท็จริงและข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้อง กล่าวคือ ถ้าผู้ส่งออกได้ขายสินค้าให้ลูกค้าต่างประเทศ รายได้จากการขายสินค้าย่อมเป็นรายได้ที่ต้องนำมาเสียภาษีเงินได้ ซึ่งจะต้องนำมูลค่าของสินค้าที่ส่งออก (ตาม Incoterms ที่คู่สัญญาตกลงกัน) มารวมคำนวณเพื่อเสียภาษีเงินได้ด้วย แต่ตามประมวลรัษฎากรได้มีบทบัญญัติของกฎหมายที่กำหนดไว้ว่า แม้ไม่ใช่การส่งออกที่เป็นการขายสินค้าให้ลูกค้าต่างประเทศ แต่กฎหมายให้ถือเป็นการขายสินค้าโดยการส่งออกตามที่บัญญัติไว้ตามมาตรา 40 ทวิ แห่งประมวลรัษฎากร (บุคคลธรรมดาเป็นผู้ส่งออกและต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา) และมาตรา 70 ตรี แห่งประมวลรัษฎากร (บริษัทฯ เป็นผู้ส่งออกและต้องเสียภาษีเงินได้นิติบุคคล) โดยกฎหมายได้บัญญัติไว้ดังนี้