เงินอะไรที่ไม่ใช่ค่าจ้าง แต่เป็นค่าโง่ที่ต้องจ่าย เมื่อ… นายจ้างไม่ยอมบอกกล่าวกันล่วงหน้า (ตอนที่ 2)

ถามต่ออีกว่า แล้วอย่างนี้ “เงินค่าโง่” (มาตรา 17/1) จะต่างอะไรกับ “บอกกล่าวแล้วให้ลูกจ้างทำงานอยู่ต่อ” (มาตรา 17 วรรค 2) และ “สินจ้างหรือค่าจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า” (มาตรา 17 วรรค 3) ล่ะ ขอให้ดูตัวบทกฎหมายก่อน อาจารย์ขอคัดมาตั้งแต่วรรคสองของมาตรา 17 จนจบ ดังนี้

ในกรณีที่สัญญาจ้างไม่มีกำหนดระยะเวลา นายจ้างหรือลูกจ้างอาจบอกเลิกสัญญาจ้างโดยบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นหนังสือให้อีกฝ่ายหนึ่งทราบ ในเมื่อถึงหรือก่อนจะถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวหนึ่งคราวใด เพื่อให้เป็นผลเลิกสัญญากันเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไปข้างหน้าก็ได้ แต่ไม่จำต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเกิน 3 เดือน ทั้งนี้ ให้ถือว่าสัญญาจ้างทดลองงานเป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลาด้วย

การบอกเลิกสัญญาจ้างตามวรรคสอง นายจ้างอาจจ่ายค่าจ้างให้ตามจำนวนที่จะต้องจ่ายจนถึงเวลาเลิกสัญญาตามกำหนดที่บอกกล่าว และให้ลูกจ้างออกจากงานทันทีได้

การบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรานี้ ไม่ใช้บังคับแก่การเลิกจ้างตามมาตรา 119 แห่งพระราชบัญญัตินี้ และมาตรา 583 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์”

มาตรา 17 นี้ กล่าวถึง