Human Resources : งานที่ไม่ง่าย ในบริบทโลกการทำงานยุคนี้

ในคราวที่ได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรในหลักสูตร การพัฒนาภาวะผู้นำระดับหัวหน้างานหรือผู้จัดการ หรือหลักสูตร People Management ให้กับหน่วยงานภาครัฐ รัฐวิสาหกิจ หรือภาคเอกชน หนึ่งในประเด็นที่ผมมักพูดคุยเสมอ คือ ความท้าทายในการบริหารจัดการคนทำงานในโลกการทำงานยุคใหม่ ที่มีความเปลี่ยนแปลงของทัศนะในการทำงานของคนรุ่นใหม่ และการเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีสารสนเทศ โดยเฉพาะ AI ที่เข้ามามีบทบาทในการทำงานอย่างมาก ส่งผลให้การบริหารจัดการของหัวหน้างานและผู้จัดการทั้งหลายยากเพียงใด และที่สำคัญผมมักจะถามทิ้งท้ายว่า เราจะพัฒนาบุคลากรของเราอย่างไรให้สามารถ Support องค์กร ก้าวข้ามความท้าทายที่ไม่รู้ว่าเบาบางลงเมื่อใด และน่าสนใจว่าหัวหน้างานและผู้จัดการทั้งหลายต่างเข้าใจและตระหนักถึงบทบาทหน้าที่ตนเองในฐานะที่เป็น “นาย” ที่นอกจากจะต้องพยายามร่วมกับ HRM สรรหาว่าจ้างและคัดเลือก “คนที่ใช่” เข้ามาร่วมงานแล้ว ยังต้องจับมือใกล้ชิดกับ HRD ทำการพัฒนาทักษะ (Skills) ของลูกน้องเขา ให้มีความสามารถเพียงพอกับการทำงานให้บรรลุเป้าหมายของตำแหน่งงาน หน่วยงาน และองค์กรในภาพรวม

เพียงลำพัง 2 เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และแน่นอนว่างานสำคัญเช่นว่าไม่อาจจะสำเร็จลงได้ด้วย HRM หรือ HRD เพียงลำพัง แต่ตัวหัวหน้างานและผู้จัดการทั้งหลายต้องร่วมด้วยช่วยกันอย่างแข็งขันจนกล่าวได้ว่า หากหัวหน้างานและผู้จัดการองค์กรใดมอบงานบริหารจัดการลูกน้องของตัวเองให้ HR โดยเข้าใจผิดว่าไม่ใช่หน้าที่ของตัวแล้ว เห็นทีจะเป็นหัวหน้างานหรือผู้จัดการที่ “ไปต่อ” ลำบากในยุคสมัยนี้ และสมัยใหม่ที่รออยู่ตรงหน้า  

ว่ากันในเรื่องของการสรรหาว่าจ้างบุคลากรมาร่วมงาน (Recruitment and Selection) ซึ่งเป็น 1 ใน 2 เรื่องหลักที่ผมเกริ่นไปข้างต้นเสียก่อน ผมเชื่อว่าเรื่องหนึ่งที่หัวหน้างานและผู้จัดการทั้งหลายเห็นพ้องกันนั้นมีอยู่ว่า แม้คนตกงานหรือคนส่งประวัติเข้ามาสมัครงานกับองค์กรจะมีมาก แต่ทว่าคนที่เราอยากเลือกไว้ร่วมงานด้วยนั้นก็ไม่ได้มีให้เลือกมากนัก และบ่อยครั้งก็ตัดสินใจไม่เลือกดีกว่า ที่สำคัญในวันนี้เริ่มมีเสียงดังหนาหูตามมาว่า เจอผู้สมัครงานแบบที่เลือกและนัดกันแล้ว ทำสัญญาแล้วก็ไม่มาตามตกลง (Candidate Ghosting) ซึ่งมีกันอยู่ไม่น้อย  

ผมขอชวนไปคุยในเรื่องการหาคนทำงานยากก่อน ในบทความนี้จะไม่ได้นำเสนอปัญหาของการที่คนหนุ่มสาวรุ่นใหม่เลือกงาน ตกลงกันแล้วก็ไม่มาร่วมงานกันตามสัญญา (เรื่องที่ว่าไปนี้ เอาไว้ในบทความถัดๆ ซึ่งจะนำเสนออีกครั้ง)ทั้งที่บัณฑิตระดับปริญญาตรีที่จบการศึกษาในแต่ละปี จากสถาบันทั้งภาครัฐและเอกชนจะมีมากมายมหาศาล แต่องค์กรจำนวนมาก หากไม่ขาดแคลนกันสุดๆ ก็ไม่ใคร่อยากจะรับเข้ามาร่วมงาน เลือกที่จะมอบหมายกระจายงานให้คนที่ทำอยู่ในปัจจุบันรับผิดชอบไป 

การตัดสินใจรับคนแบบว่า “ใครก็ได้ ไม่เกี่ยงทั้งนั้น” หรือรับเข้ามาก่อนก็แล้วกัน หากไม่ไหวจริงก็ไม่ผ่านทดลองงานนั้น รับรองได้เลยว่าองค์กรทั้งหลาย