ต้องมี “ขัด” มี “แย้ง” กันบ้าง

“...ลิ้นกับฟัน พบกันทีไร ก็เรื่องใหญ่
น้ำกับไฟ ถ้าไกลกัน ได้ก็ดี
หมากับแมว มาเจอะกัน สู้กันทุกที
ต่างไม่เคย มีวิธี จะพูดจา...”

            ขึ้นต้นบทความแบบนี้ ก็พอจะรู้วัยของผู้เขียนกันเลยทีเดียว ถ้าท่านผู้อ่านไม่รู้จักเนื้อเพลงข้างต้น แสดงว่าเราโตมากันคนละยุคสมัย แต่อย่างไรก็เชื่อว่าทุกท่านน่าจะรู้จักผู้ร้องเพลงนี้

            เนื้อเพลง “คู่กัด” ของพี่เบิร์ด-ธงไชย แมคอินไตย์ ที่โด่งดังมากในยุค 90 สะท้อนเนื้อหาไว้อย่างน่าสนใจว่า คนที่อยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างเช่น แฟน หรือคู่รักนั้น ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดา ยากที่จะหลีกเลี่ยงได้

            พลันทำให้นึกถึงคนที่อยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างในกรณีอื่นๆ เช่น พี่น้อง เพื่อนฝูง เพื่อนร่วมงาน หัวหน้า ลูกน้อง เป็นต้น ว่าอย่างไรเสียก็คงหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งกันบ้างได้ยากเช่นกัน

เป็นธรรมดาที่คนอยู่ด้วยกันหรือคนทำงานร่วมกัน ก็อาจมีการกระทบกระทั่งกันบ้าง มีความเห็นไม่ตรงกันบ้าง มีการทะเลาะเบาะแว้งกันบ้าง เพราะต้องพบปะกันเกือบทุกวัน ต้องพูดคุยสื่อสารกัน ต้องใช้เวลาร่วมกันทำภารกิจต่างๆ มากมาย

บทความนี้ ขอชวนท่านผู้อ่านร่วมตกผลึกความคิดไปด้วยกัน กับเรื่องความขัดแย้งของคนที่ต้องทำงานร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นในบทบาทระหว่างเพื่อนร่วมงานกับเพื่อนร่วมงาน หัวหน้ากับลูกน้อง หรือลูกน้องกับหัวหน้า

จากการศึกษาเรื่องความขัดแย้ง สามารถสรุปได้ในเบื้องต้นว่า ที่มาของความขัดแย้งในองค์กรมาจากหลายปัจจัย ได้แก่ การที่องค์กรมีทรัพยากรในการทำงานจำกัด เป้าหมายในการทำงานของแต่ละคนหรือแต่ละส่วนงานอาจมีความแตกต่างกัน การสื่อสารในองค์กรที่มีความบกพร่อง ความแตกต่างทางความคิด ความเชื่อ ค่านิยม ทัศนคติ และอาจจะมาจากการที่คนทำงานแต่ละคนมีบุคลิกลักษณะที่แตกต่างกัน

โดยในทางวิชาการ มองเรื่องความขัดแย้งในองค์กรว่าสามารถแยกออกได้เป็น 3 มุมมองตามระยะเวลา หรือพัฒนาการของการค้นคว้าศึกษาในเรื่องความขัดแย้ง คือ ในระยะแรกเริ่มเป็นมุมมองแบบดั้งเดิม นักวิชาการมองว่าความขัดแย้งในองค์กรเป็นอันตรายต่อความสำเร็จขององค์กร ดังนั้น องค์กรจึงจำเป็นต้องหลีกเลี่ยง ความขัดแย้งถูกมองว่าไม่เป็นประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นความขัดแย้งในลักษณะใดๆ

ต่อมา