กฎหมายใหม่เกี่ยวกับค่าตอบแทนการทำงาน และสิทธิการลาคลอดของลูกจ้างหญิง

ผู้เขียนได้ทราบข่าวการประกาศแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 9) ซึ่งมีการแก้ไขใหม่เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2568 ซึ่งได้กล่าวถึงหน่วยงานที่มีผลบังคับทางกฎหมายฉบับนี้เพิ่มเติมจากกฎหมายฉบับเดิม ตลอดจนสิทธิการจ่ายค่าตอบแทนการทำงาน และสิทธิได้รับค่าตอบแทนในวันหยุดประจำสัปดาห์ วันหยุดตามประเพณี วันหยุดพักผ่อนประจำปี วันลาป่วย วันลาคลอด วันและเวลาทำงาน เวลาพักตามสิทธิที่กฎหมายกำหนดไว้ ผู้เขียนเห็นว่าจะเป็นประโยชน์กับท่านผู้อ่านเป็นอย่างมาก หากได้นำรายละเอียดของกฎหมายที่มีการแก้ไขใหม่ดังกล่าว มาเล่าสู่กันฟัง

เนื้อหาของกฎหมายแรงงานที่มีประกาศแก้ไขพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 9) พ.ศ. 2568 โดยมีหลักการและเหตุผล ความจำเป็นในการจำกัดสิทธิเสรีภาพของบุคคล เพื่อยกระดับการคุ้มครองลูกจ้างซึ่งเป็นประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศให้มีความมั่นคงในการทำงานและมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น จึงแก้ไขกฎหมายในหน่วยงานและสิทธิต่างๆ ที่ลูกจ้างพึงได้รับ ตลอดจนได้กำหนดถึงเขตอำนาจศาล เมื่อมีข้อพิพาทที่เกี่ยวข้องกับหน่วยงานดังกล่าวกับลูกจ้าง ซึ่งเดิมกฎหมายแรงงานไม่ให้ใช้บังคับถึงหน่วยงานที่ระบุไว้ในมาตรา 4 พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานฯ เช่น ราชการส่วนกลาง ราชการส่วนภูมิภาค และราชการส่วนท้องถิ่น รัฐวิสาหกิจไว้ แต่กฎหมายที่มีแก้ไขใหม่ได้เพิ่มเติมให้มีผลไปถึงการจ้างงานที่เป็นลูกจ้างบุคคลธรรมดาซึ่งอาจเป็นลูกจ้างประจำ ลูกจ้างที่เป็นการเหมาบริการ ซึ่งหน่วยงานราชการหรือรัฐวิสาหกิจต่างๆ ย่อมอยู่ในบังคับของกฎหมายที่มีการแก้ไขใหม่นี้ด้วย หน่วยงานดังกล่าวข้างต้นจะกล่าวอ้างว่าลูกจ้างที่มีการว่าจ้างไม่ใช่เจ้าหน้าที่ราชการ จะหลีกเลี่ยงไม่นำหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการจ่ายค่าตอบแทนการทำงาน และสิทธิได้รับค่าตอบแทนในวันหยุดประจำสัปดาห์ วันหยุดตามประเพณี วันหยุดพักผ่อนประจำปี วันลาป่วย วันลาคลอด วันและเวลาทำงาน เวลาพักตามสิทธิที่ลูกจ้างพึงมีสิทธิตามกฎหมายโดยปฏิเสธในการปฏิบัติตามกฎหมายฉบับนี้หาได้ไม่ นั่นหมายความว่า เมื่อหน่วยงานดังกล่าวข้างต้นรับลูกจ้างซึ่งเป็นบุคคลธรรมดาแล้ว บุคคลดังกล่าวย่อมได้สิทธิรับค่าตอบแทนในวันที่กฎหมายกำหนดถึงสิทธิต่างๆ ที่ลูกจ้างพึงได้รับในการหยุดงาน