องค์กรของคุณเป็นแบบนี้ไหม? ลูกน้องรู้คำตอบ... แต่เขาไม่กล้าบอกคุณ

สวัสดีครับทุกท่าน บทความตอนที่แล้วได้เรียนรู้เรื่องราวศิลปะของการปรับกฎระเบียบให้ทันต่อสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลง ในบทความฉบับนี้มาเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการเปิดใจรับฟังเสียงของพนักงาน Voice of Employee (VoE) กันครับ

ณ ห้องทำงานของผู้จัดการฝ่ายผลิต เอ็ม ผู้จัดการหนุ่มกำลังนั่งคิดหาแนวทางการแก้ไขปัญหาชิ้นงานที่มีรอยแตก

“ทำไงดี ทำไงดี คิดไม่ออก คิดไม่ออก คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก” เอ็ม นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่หลายวัน แต่ก็ยังคิดหาทางแก้ไม่ได้ แม้เขาจะพยายามให้ AI ช่วยวิเคราะห์ แต่ปัญหาก็ยังคงเกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก และดูไม่มีทีท่าว่าจะยุติได้ 

ตอนบ่ายวันนั้น เขาจึงตัดสินใจเดินไปหาวิวัฒน์ ผู้จัดการโรงงานเพื่อขอคำแนะนำ เมื่อไปถึงห้องทำงานของผู้จัดการโรงงาน วิวัฒน์ก็เชื้อเชิญให้เอ็มเข้ามาในห้องด้วยน้ำเสียงและกิริยาที่อบอุ่น

“สวัสดีเอ็ม ลมอะไรพัดคุณมาถึงที่นี่ล่ะ” วิวัฒน์ถามด้วยรอยยิ้ม

“เฮ่อ!” เอ็มถอนหายใจ จากนั้นก็เริ่มระบายความในใจทันที 

“ผมเครียดจังเลยครับพี่วิวัฒน์ ผมไม่รู้จะแก้ไขปัญหาชิ้นงานมีรอยแตกอย่างไรดี” 

วิวัฒน์ยิ้มแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่ต้องเครียด ทุกปัญหามีทางออก”

เอ็มส่ายหน้าคิ้วขมวดแล้วตอบกลับไปว่า “ขอบคุณสำหรับคำปลอบใจนะครับ แต่คำปลอบใจก็ยังช่วยทำให้ผมหายเครียดไม่ได้เลย ผมไม่รู้จะทำอย่างไรกับปัญหานี้ดี ทุกวันนี้ทำงานไปก็หลอนไปว่าเมื่อไรจะโดนลูกค้าร้องเรียนเรื่องปัญหาชิ้นงานแตกอีก”

วิวัฒน์ยิ้ม จากนั้นก็ถามกลับไปว่า “แล้วคุณได้ทำอะไรไปแล้วบ้าง?” 

“ผมก็นำข้อมูลทางสถิติที่มีมาวิเคราะห์ตั้งหลายรอบ ก็ยังไม่เห็นแนวโน้มของปัญหาเลยครับ ปัญหานี้มันแปลกมากครับพี่วิวัฒน์ เพราะมันเกิดเมื่อไรก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าใครทำ ปัญหานี้เกิดกับเครื่องจักรทุกเครื่อง บางวันก็เกิด บางวันก็ไม่เกิด บางกะก็เกิด บางกะก็ไม่เกิด หรือบางทีก็เกิดซ้ำกับกะนั้น ผมเดาไม่ถูกเลยครับ มืดแปดด้านจริงๆ ผมถึงเดินคอตกมาขอคำปรึกษาจากพี่วิวัฒน์นี่แหละครับ ผมรบกวนพี่ช่วยแนะนำผมหน่อยนะครับ ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดี” พูดจบเอ็มก็ถอนหายใจอีกครั้ง 

วิวัฒน์พยักหน้าแล้วตอบกลับไปว่า “ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ ผมเองก็รู้สึกเครียดไม่ต่างจากคุณ งั้นเรามาช่วยแก้ปัญหานี้กันดีกว่า”

พูดจบวิวัฒน์ก็ถามต่อทันที “ขอถามคำถามแรกนะ