“วงจรพลังใจ” ที่ผู้นำต้องสร้างก่อนทุกอย่าง

สวัสดีครับทุกท่าน บทความตอนที่แล้วเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการสร้างสมดุลระหว่างการสนิทสนม กับการเหินห่างกับลูกน้องกันไปแล้ว บทความในฉบับนี้มาเรียนรู้เรื่องราวเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อการสร้างพลังใจในการสร้างคน และสร้างงาน เพื่อทำให้ลูกน้องเติบโตและไปได้ไกลกว่าเดิม 

ณ บริษัทผลิตเครื่องจักรที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง

เวลา 09.00 น. เป็นเวลานัดที่พนักงานทุกคนในแผนกวิศวกรรม และซ่อมบำรุง มาประชุมพร้อมหน้ากันเหมือนทุกวัน ในห้องประชุม ผู้จัดการแต่ละแผนกต่างนำเสนอข้อมูลที่เตรียมมาเป็นอย่างดี จึงทำให้การนำเสนองานราบรื่น รวดเร็ว และหลังจากที่ผู้จัดการทุกท่านรายงานผลการดำเนินงานเสร็จเรียบร้อยทุกแผนกแล้ว ผู้จัดการโรงงานได้ถามคำถามเดิม แต่ครั้งนี้ใช้น้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้งว่า “การทำงานของพวกเรามีปัญหาอะไรไหม?” และคำตอบที่ได้รับก็เหมือนเดิมทุกครั้ง คือ “ไม่มีปัญหา” 

หลังจากได้รับคำตอบนี้แล้ว ผู้จัดการโรงงานก็ถามซ้ำอีกว่า “ไม่มีปัญหาแน่นะ!” 

ผู้จัดการที่เข้าร่วมประชุมทำท่าทางเลิ่กลั่ก ตกใจกับคำถามของผู้จัดการโรงงาน ทุกคนในห้องประชุมรู้สึกอึดอัด เครียด และกดดันไปพร้อมกัน

ครู่หนึ่ง ผู้จัดการโรงงานก็ขอให้ผู้จัดการฝ่ายบุคคลแสดงตัวเลขอัตราการลาออกของพนักงาน ซึ่งมีแนวโน้มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในหลายแผนก ผู้จัดการโรงงานจึงถามว่า… 

“รู้ไหม การที่พนักงานลาออก 1 คน องค์กรต้องเสียอะไรบ้าง?”

หลังจากถามจบ ผู้จัดการโรงงานก็ทิ้งเวลาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่กี่อึดใจเขาก็ได้รับคำตอบ 

“เสียเวลาอบรม” “เสียค่าใช้จ่ายในการอบรม” “เสียความรู้” “เสียประสบการณ์”

หลังจากที่ได้รับคำตอบแล้ว ผู้จัดการก็เสริมให้อีกว่า “ใช่ แต่นอกจากคำตอบที่พวกคุณตอบมาแล้ว ผมขอเสริมว่า การที่พนักงานลาออก 1 คน อาจส่งผลทำให้พนักงานที่อยู่ต่อ “เสียกำลังใจ” รู้สึกขาดขวัญกำลังใจในการทำงาน เพราะคนที่อยู่ต่อต้องทำงานแทนคนที่ลาออก ซึ่งพวกเขาต้องทำงานมากขึ้นและความรับผิดชอบก็ต้องเพิ่มมากกว่าเดิมอีก และถ้าพวกเขารู้สึกเบื่อ เหนื่อย ทนไม่ไหว ลาออกไปอีกคน องค์กรจะเสียหายขนาดไหน?” 

หลังจากที่ผู้จัดการโรงงานพูดจบ บรรยากาศในห้องเงียบเหมือนไม่มีคนอยู่ ทุกคนนั่งนิ่ง รู้สึกสะดุ้งเหมือนโดนก้อนอิฐมากระแทกศีรษะอย่างแรง 

ผู้จัดการโรงงานหยุดพูด เพื่อให้เวลากับผู้จัดการได้คิด เวลาผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็พูดต่อว่า… 

“จากรายงานการปฏิบัติงานของพวกเรา ถ้าสังเกตดูดีๆ จะพบว่า การทำงานราบรื่น ไม่สะดุด ไม่มีปัญหา พนักงานก็ทำงานสามัคคีกันดี เป้าหมายแต่ละด้านก็บรรลุเป้า ถ้ามองเผินๆ ก็ดูไม่มีปัญหาอะไร แต่มีสองสิ่งที่เป็นปัญหาและหลายคนมองข้าม คือ อัตราการลาออกที่มีแนวโน้มสูงขึ้น และจำนวนข้อเสนอแนะ หรือไคเซ็นที่ลดลง ถ้าหากเราปล่อยปละละเลย สองปัญหานี้ก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่กระทบต่อการทำงานในอนาคตขององค์กรเราได้เลย

เนื่องจากวันนี้ผมต้องรีบไปประชุมกับผู้บริหารที่สำนักงานใหญ่ ดังนั้น