ตอบข้อหารือ ฉบับมิถุนายน 2569

ภาษีมูลค่าเพิ่ม 

กรณีการนำเข้าสินค้าเพื่อใช้ผลิตอาหารสัตว์

Q ปัญหา

บริษัทนำเข้าสินค้าโซเดียม ไบซัลเฟต, เพ็ท (Sodium Bisulfate, Pet) ใช้เป็นอาหารเสริมสำหรับสัตว์เลี้ยง ชนิดอาหารเสริมแร่ธาตุ และเนื่องจากสินค้าดังกล่าวได้ขึ้นทะเบียนอาหารสัตว์ควบคุมเฉพาะ ประเภทอาหารเสริมสำหรับสัตว์ ชนิดอาหารเสริมแร่ธาตุ กับกรมปศุสัตว์ตามพระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหารสัตว์ พ.ศ. 2558 และได้รับอนุญาตให้นำเข้าอาหารสัตว์ตามใบอนุญาตนำเข้าอาหารสัตว์ควบคุมเฉพาะ บริษัทจึงขอทราบว่าการนำเข้าสินค้ารายการดังกล่าวได้รับยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 81 (2) (ก) แห่งประมวลรัษฎากร หรือไม่

A คำวินิจฉัย

กรณีบริษัทนำเข้าอาหารสัตว์ประเภทที่ต้องขึ้นทะเบียนอาหารสัตว์ตามพระราชบัญญัติควบคุมคุณภาพอาหารสัตว์ฯ หากสินค้าดังกล่าวได้รับการรับรองจากกรมปศุสัตว์ว่าเป็นอาหารสัตว์ การนำเข้าสินค้าดังกล่าวย่อมได้รับการยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 81 (2) (ก) ประกอบกับมาตรา 81 (1) (ง) แห่งประมวลรัษฎากร

หนังสือกรมสรรพากรที่ กค 0702/1903 ลงวันที่ 8 เมษายน 2569

++++++++++++++++++++++++++++

ภาษีมูลค่าเพิ่ม 

กรณีจำหน่ายภาพยนตร์โดยการโอนลิขสิทธิ์ไปต่างประเทศ

Q ปัญหา

หารือเกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม กรณีจำหน่ายภาพยนตร์โดยการโอนลิขสิทธิ์ไปต่างประเทศ รายกิจการร่วมค้า A มีข้อเท็จจริงสรุปได้ดังนี้

1. กิจการร่วมค้าฯ ทำสัญญาร่วมลงทุน เมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2564 มีผู้ร่วมลงทุนจำนวน 5 ราย ประกอบด้วย บริษัท ก. จำกัด บริษัท ข. จำกัด บริษัท ค. จำกัด บริษัท จ. จำกัด และบริษัท ช. จำกัด

2. กิจการร่วมค้าฯ มีวัตถุประสงค์ในการจัดตั้งเพื่อสร้างภาพยนตร์ โดยร่วมกันลงทุนในการผลิต จัดจำหน่าย โฆษณา ประชาสัมพันธ์ และแบ่งผลกำไร/ขาดทุน และผลประโยชน์ในภาพยนตร์ตลอดจนสิทธิต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับภาพยนตร์ และมีการว่าจ้าง บริษัท ฮ. จำกัด ให้เป็นผู้ดำเนินการผลิตภาพยนตร์ในขั้นตอน Pre-Production การถ่ายทำหลัก รวมถึงดูแลรับผิดชอบการถ่ายทอดภาพยนตร์เพิ่มเติมหรือถ่ายซ่อมภาพยนตร์ ใช้เวลาในการผลิต 1 ปี

3. กิจการร่วมค้าฯ กับหน่วยงานของ B โดยได้ตกลงทำ “สัญญาวิดีโอออนดีมานด์แบบสมัครเป็นสมาชิก” (สัญญาฯ) วันที่มีผลใช้บังคับ 12 กันยายน 2566 และสิ้นสุดในวันที่ระยะเวลาอนุญาตสุดท้ายสิ้นสุดลง สัญญาฯ มีข้อกำหนดสรุปได้ว่า กิจการร่วมค้าฯ ได้มอบสิทธิในภาพยนตร์ให้แก่ B โดยได้ทุกสิทธิโดยเด็ดขาดแต่เพียงผู้เดียวทั้งหมดในทุกสื่อ สามารถโอน ให้อนุญาตช่วง ทำซ้ำ จัดเก็บ ทำการตลาด ฯลฯ ได้ทั่วทุกประเทศที่อนุญาต

4. สัญญาฯ กำหนดวันพร้อมใช้งาน 1 ตุลาคม 2566 ระบุค่าสิทธิจำนวน 960,000 USD โดยแบ่งชำระ 4 งวด ๆ ละเท่ากัน กำหนดชำระงวดแรกเมื่อเริ่มการเผยแพร่ภาพยนตร์แล้ว 3 เดือน + 45 วันและการชำระงวดถัดไปจะถึงกำหนดชำระอีก 3 เดือนหลังจากกำหนดชำระในงวดก่อน

5. กิจการร่วมค้าฯ ได้ส่งไฟล์ภาพยนตร์ให้อเมซอนฯ ดาวน์โหลดผ่านทางอีเมล ได้รับการตอบรับไฟล์เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2566 โดยภาพยนตร์ถูกนำไปเผยแพร่ในช่อง Prime Video รับชมผ่านระบบ OTT Platform (Over-the-Top Media Service) สามารถดูได้ทั่วโลกที่มีช่องบริการ รวมทั้งในประเทศไทย เริ่มออกอากาศแล้วเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2566

6. กิจการร่วมค้าฯ ได้ออกใบกำกับภาษีขายให้แก่ B เป็นค่า License fee Title เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2566 เป็นเงินจำนวน 960,000 USD โดยยังไม่ได้รับชำระเงินจาก B และได้ยื่นแบบ ภ.พ.30 สำหรับเดือนภาษีธันวาคม 2566 เมื่อวันที่ 8 มกราคม 2567 แสดงยอดขายเป็นค่าลิขสิทธิ์ จำนวน 33,588,768 บาท (อัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ณ วันที่ 6 ธันวาคม 2566 อัตราซื้อเงินโอนถัวเฉลี่ย 34.9883 บาทต่อ 1 USD) เป็นยอดขายอัตราร้อยละ 0 ทั้งจำนวน

A คำวินิจฉัย

1. กรณีกิจการร่วมค้าฯ ซึ่งเป็นผู้สร้างภาพยนตร์ได้ทำสัญญาโอนลิขสิทธิ์ในภาพยนตร์ให้กับ B ซึ่งอยู่ในต่างประเทศ ให้สามารถโอน อนุญาตช่วง ทำซ้ำ จัดเก็บ ทำการตลาด ฯลฯ โดยได้รับค่าตอบแทนจาก B เป็นค่าลิขสิทธิ์ จำนวน 33,588,678 บาท และกิจการร่วมค้าฯ ได้ส่งมอบไฟล์ภาพยนตร์ซึ่งมีลักษณะเป็นทรัพย์สินที่ไม่มีรูปร่างผ่านทางเครือข่ายอินเทอร์เน็ตให้ B ดาวน์โหลดผ่านทางอีเมล การขายลิขสิทธิ์ในภาพยนตร์จึงมิใช่การขายสินค้า แต่เข้าลักษณะเป็นการให้บริการตามมาตรา 77/1 (10) แห่งประมวลรัษฎากร และเป็นการให้บริการที่กระทำในราชอาณาจักร และได้มีการส่งผลของการบริการไปใช้บริการนั้นในต่างประเทศทั้งหมด กิจการร่วมค้าฯ ย่อมมีสิทธิเสียภาษีในอัตราภาษีร้อยละ 0 ในการคำนวณภาษีมูลค่าเพิ่มตามมาตรา 80/1 (2) แห่งประมวลรัษฎากร ประกอบกับข้อ 2 (1) ของประกาศอธิบดีกรมสรรพากร เกี่ยวกับภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 105)ฯ ลงวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2543

2. กรณีความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มที่เกิดจากการให้บริการ ให้ความรับผิดทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อได้รับชำระราคาค่าบริการ เว้นแต่ได้มีการออกใบกำกับภาษี หรือได้ใช้บริการไม่ว่าโดยตนเองหรือบุคคลอื่นก่อนได้รับชำระราคา ดังนั้นเมื่อกิจการร่วมค้าฯ ออกใบกำกับภาษีขายให้แก่ B เมื่อวันที่ 6 ธันวาคม 2566 โดยยังไม่ได้รับชำระราคาค่าบริการจาก B ความรับผิดในการเสียภาษีมูลค่าเพิ่มของกิจการร่วมค้าฯ จึงเกิดขึ้นเมื่อได้ออกใบกำกับภาษี ทั้งนี้ ตามมาตรา 78/1 (1) (ก) แห่งประมวลรัษฎากร

หนังสือกรมสรรพากรที่ กค 0702/1230 ลงวันที่ 4 มีนาคม 2569