ร้ายผ่อนส่ง

ท่านผู้อ่านเคยรู้สึกเหมือนผู้เขียนหรือไม่

ที่บางครั้ง เมื่อเราได้มีโอกาสกลับมาพบปะกับคนที่เรารู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดีหลังจากไม่ได้เจอกันมาระยะเวลาหนึ่ง แล้วเรารับรู้หรือสัมผัสได้ว่าเขาคนนั้นเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม

เช่น จากที่เคยเป็นคนอารมณ์ดี ร่าเริงแจ่มใส กลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยความเครียด ดูมีความหม่นหมอง เหมือนแบกความทุกข์ใจไว้มากมาย

หรือจากที่เคยเป็นคนมองโลกในแง่ดี คุยด้วยทีไรแล้วผ่อนคลายสบายใจ กลายเป็นคนที่เราคุยด้วยแล้วเครียด รู้สึกได้ถึงพลังลบและไม่มีความพึงพอใจในชีวิตที่เขาต้องประสบ

เราก็ได้แต่คิดกับตัวเองว่า “น่าเสียดายจังที่เขาเปลี่ยนไป” และเราอดคิดถึงคนเก่าคนเดิมที่เราเคยรู้จักคุ้นเคย ที่เมื่อได้พบปะพูดคุยกันคราใดก็มีความสุขใจไปด้วยกันในอดีตไม่ได้ “เขาจะรู้ตัวไหมนะว่า เขาเปลี่ยนไป”

และก็ทำให้เราอดที่จะคิดต่อไปไม่ได้เช่นกันว่า

เอ… แล้วคนที่เราได้มาพบเจอกันนี้ คนที่เรารู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับเขาในทางลบนั้น เขาคนนั้นจะรู้สึกกับเราอย่างที่เรารู้สึกกับเขาหรือไม่ เขาจะรู้สึกว่าเราเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมบ้างหรือไม่ เปลี่ยนไปมากน้อยเพียงใด และเปลี่ยนแปลงไปในลักษณะที่เขาก็รู้สึกเสียดายเราคนเก่าหรือไม่

เพราะเราก็อาจจะมีนิสัยใจคอที่เปลี่ยนแปลงไปโดยที่เราอาจไม่รู้ตัวก็เป็นได้

บทความนี้ จึงขอชวนท่านผู้อ่านตกผลึกความคิดไปพร้อมกันในประเด็นเรื่อง การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับนิสัยใจคอของเรา

จากการค้นหาความหมายของคำว่า “นิสัยใจคอ” ในอินเทอร์เน็ต พบว่าหมายถึง อัธยาศัย หรือนิสัยจากใจจริง นั่นคือสิ่งที่แสดงออกจากใจจริงของเรา

และในธรรมะคำสอน โดยพระอาจารย์ชยสาโร ที่ผู้เขียนตั้งใจค้นข้อมูลในมิติด้านธรรมะเพิ่มเติม ได้กล่าวอธิบายเกี่ยวกับนิสัยใจคอไว้ สรุปความเบื้องต้นได้ว่า…

“คำว่า “นิสัย” สื่อความหมายได้ทั้งนิสัยใจคอและพฤติกรรมที่เคยชิน ซึ่งหมายถึงสิ่งที่ทำจนเคยชิน นิสัยใจคอเกิดจากการทำอะไรซ้ำๆ จนเป็นพฤติกรรมเคยชิน นิสัยใจคอจึงไม่ใช่สิ่งที่เป็นมาตั้งแต่เกิดและเป็นอยู่อย่างนั้นไปตลอด สามารถเปลี่ยนแปลงไปตามพฤติกรรมการใช้ชีวิตของเราได้ หากแต่สิ่งใดที่ถูกกระทำซ้ำเป็นเวลาเนิ่นนาน จะกลายเป็นอุปนิสัยที่ฝังรากลึกและยากต่อการปรับเปลี่ยน”

แสดงว่า